Vandaag praat iedereen over de FIFA. Dat Nederland zijn wet zou willen wijzigen om de internationale voetbalbond (door sommigen inmiddels al ‘de Zonnekoning’ genoemd) tegemoet te komen in haar fiscale verlangens  -want het is stikken of slikken, wil ons land samen met zijn zuiderburen in aanmerking komen voor de organisatie van het WK van 2018 of 2022-  is veel mensen flink in het verkeerde keelgat geschoten.

Een van hen is SP-kamerlid Ewout Irrgang. “We hebben geen bezwaar tegen een feestje, maar niet tegen iedere prijs. De prijs die de FIFA vraagt is echt belachelijk. We moeten niet de rechtsstaat opzij zetten om de FIFA te behagen. We zullen als SP geen wetswijziging steunen om de FIFA totale belastingvrijheid in Nederland te geven. Wat je verder van voetbal vindt is iets heel anders. Die dingen moet je wel van elkaar scheiden.”

Voor hem hoeft het WK niet zo nodig naar Nederland te komen, maar hij gunt ieder zijn feestje en daar valt zo’n WK ook onder. Voor hem is sport meer een functie dan een doel. “Ik hou niet van sport, maar ik zie het als een noodzakelijk onderhoud van het menselijk lichaam. Dus ik loop wel twee keer per week langs de Prinsengracht in Amsterdam te puffen.” Het is de stad waar hij Politicologie en Economie studeerde. Het horloge dat hij bij zijn afstuderen van zijn vader kreeg, heeft het inmiddels moeten afleggen tegen de tijd.

Irrgang draagt nu een Nixon. Puur om functionele redenen aangeschaft, maar niettemin zorgvuldig uitgekozen. Het is een behoorlijk trendy merk, met Californië als thuisbasis en met een cool imago, geassocieerd met sporten (toch wel dus) als surf, skate en snowboarding. Citaat uit een artikel over de twaalf jaar jonge Nixon company op de homepage van haar site: “We work day and night to make the little shit as good as it can be, so when you wear it, you feel like you’ve got a leg up on the rest of the world.” Maar het model dat Irrgang draagt oogt vooral strak en puur functioneel, en zijn keuze ervoor lijkt naadloos aan te sluiten op de praktische betekenis die hij aan een horloge hecht. “Ik draag mijn horloge altijd, zelfs ’s nachts. Niet te veel frutsels; ik hou van een beetje strak en modern.”

“Als je tijd natuurkundig bekijkt, is het gewoon een van de vier dimensies. Maar in mijn persoonlijk leven betekent het vooral een beperking, want ik kan niet alles doen wat ik wil doen. Tijd is een beperking. Dat geldt ook in mijn werk. Je kunt natuurlijk wel ontzettend veel onrecht aanpakken en je zou nog veel meer willen doen, maar ook daar is tijd een beperking. Ik vind dat het leven te kort duurt. Je zou eigenlijk langer willen hebben.” Gemiddeld besteedt hij zo’n vijftig tot zestig uur aan zijn werk als kamerlid. “In de politiek ben je natuurlijk ‘always on’, maar ik maak ook tijd om andere leuke dingen te doen. Volgens mij kun je alleen opschakelen als je af en toe ook kunt terugschakelen.”

Hoe beperkend kan tijd zijn? Maar ook: hoeveel ruimte kan het je bieden? Hij blikt terug op de grote rondreis die hij en zijn vriendin deze zomer hebben gemaakt door het enorme China. Twee en een halve week. “We stonden iedere ochtend om zes of zeven uur op om als eerste op de Grote Muur te staan, rond te lopen in de Verboden Stad… we hebben er echt ontzettend veel gezien. Ook politiek-maatschappelijk gezien kijk je daar je ogen uit. Ik was verbaasd dat de ontwikkeling er nóg veel sneller gaat dan ik al dacht. In vele opzichten is China net zo kapitalistisch als Nederland, zij het dat de overheid er ook in economische zin wel een heel grote invloed heeft. Het is dan ook onzin om te zeggen dat die razendsnelle ontwikkeling het succes van de vrije markt is. Het idee dat de vrije markt zo min mogelijk overheidsbemoeienis inhoudt, is heel erg westers. In China is het een staatsgestuurde marktontwikkeling. Het is ook onzin om te zeggen dat de groei van China het bewijs is van het succes van ‘het kapitalisme’. Staatskapitalisme is hier denk ik wel een goeie term.”

In eigen land moet de staatsbegroting over een dikke maand op tafel liggen. Komt er ook dit jaar weer een tegenbegroting van de SP? “Ik denk het wel. Er komt een begroting, en vermoedelijk staat daar niet in wat wij graag willen. Maar wat voor status heeft een begroting van een demissionair kabinet? Want vooralsnog zie ik geen nieuw kabinet.” Gaat de minderheidsvariant die nu in de pijplijn zit, er komen? “Ik vrees van wel.” En als dat zo is, zal dat kabinet dan blijven? ”Nee. Kabinetten zijn natuurlijk altijd eindig, maar ik denk dat dit iets sneller aan z’n einde zal komen. Ik zou dat zeker willen.”

De telefoon rinkelt; de volgende bezoeker is gearriveerd. Het horloge mag ik even bij me houden om het te fotograferen. Ik leg het op het op een roodbeletterd document van vorig jaar, dat ik uit Irrgangs kast mag meenemen om het als ondergrond te gebruiken. De Tijd van Nixon, op een Tegenbegroting van de SP.